Uszkodzenia więzadeł pobocznych kolana (MCL i LCL) – co warto wiedzieć?
Czym są uszkodzenia MCL I LCL?
Więzadła poboczne odgrywają kluczową rolę w stabilności kolana. MCL (więzadło poboczne przyśrodkowe) stabilizuje kolano od strony wewnętrznej (chroni przed koślawością). LCL (więzadło poboczne boczne) stabilizuje od strony zewnętrznej (chroni przed szpotawością) i współpracuje ze strukturami kącika tylno-bocznego (PLC). Urazy zwykle powstają przy skręcie kolana lub siłach „odginających” kolano do środka (MCL) lub na zewnątrz (LCL).
Objawy i diagnostyka
Do najczęstszych objawów zaliczamy:
- Ból po wewnętrznej stronie kolana i tkliwość na przebiegu więzadła najczęściej sugerują uszkodzenie MCL.
- Ból po stronie bocznej, uczucie „łamania się” kolana na zewnątrz czy drętwienie stopy mogą wskazywać na uraz LCL lub PLC.
W ocenie wykorzystuje się badanie kliniczne (testy koślawo- i szpotawiące), USG (zwłaszcza dla MCL), a także MRI, które potwierdza stopień uszkodzenia. RTG służy głównie do wykluczenia złamań.
Stopnie uszkodzenia:
Naciągnięcie (I) – ból, brak wyraźnej niestabilności.
Częściowe przerwanie (II) – ból i niewielka niestabilność.
Całkowite przerwanie (III) – wyraźna niestabilność; w LCL często współurazy (PLC, ACL, PCL).
- Uwaga: Jeśli pojawia się uczucie niestabilności „na boki” przy zwykłym chodzie, zdrętwienie grzbietu stopy/opadanie stopy (podejrzenie nerwu strzałkowego), nasilający się obrzęk/ból, uraz wielowięzadłowy. – to znak, że czas na specjalistę.
Leczenie zachowawcze i operacyjne
MCL – w większości przypadków goi się dobrze przy leczeniu zachowawczym. Stosuje się ortezę zawiasową, czasowe odciążenie, fizjoterapię. Operacja jest konieczna rzadko – np. przy awulsji kostnej, uwięźnięciu więzadła czy w złożonych urazach wielowięzadłowych.
LCL – niewielkie urazy (I–II) można prowadzić zachowawczo, ale w stopniu III oraz przy uszkodzeniu PLC zwykle konieczna jest rekonstrukcja chirurgiczna, ponieważ samoistny powrót stabilności jest mało prawdopodobny.
Po operacjach (zwłaszcza LCL/PLC) okres ochrony, odciążania i powrotu do aktywności jest wyraźnie dłuższy niż w leczeniu MCL.
Jak wygląda leczenie nieoperacyjne?
Stosowana jest orteza zawiasowa chroniąca przed koślawością (MCL) lub szpotawością (LCL) na 4–6 tyg. Konieczny jest również chód z kulami, który służy od odciążania do obciążania wg bólu i zaleceń. Od samego początku kładzie się nacisk na utrzymanie pełnego wyprostu kolana, kontrolę obrzęku oraz wczesną aktywację mięśnia czworogłowego, aby zapobiec jego osłabieniu. W miarę postępów wprowadzane są ćwiczenia w zamkniętych łańcuchach kinematycznych, poprawiające stabilizację stawu, a także trening równowagi i wzmocnienie mięśni biodra oraz tułowia. Ważnym elementem terapii jest również unikanie pozycji i czynności, które mogłyby ponownie nadmiernie obciążać uszkodzoną stronę – w przypadku MCL należy chronić kolano przed ruchem w koślawość, a przy LCL unikać szpotawości i nadmiernych skrętów.
A jeśli operacja jest potrzebna?
Operacja uszkodzeń więzadeł pobocznych kolana jest wskazana stosunkowo rzadko, zwłaszcza w przypadku MCL. Najczęściej dotyczy sytuacji, gdy doszło do awulsji kostnej lub niestabilność stawu utrzymuje się mimo pełnego procesu rehabilitacji. W takich przypadkach wykonuje się zszycie lub rekonstrukcję więzadła. Zupełnie inaczej wygląda to przy urazach LCL, szczególnie gdy współistnieją uszkodzenia struktur tylno-bocznego kącika kolana (PLC). Wówczas zwykle konieczna jest rekonstrukcja z użyciem przeszczepów, które odtwarzają uszkodzone więzadła, a zabieg przeprowadza się techniką łączoną – artroskopowo-otwartą. Po operacji pacjent otrzymuje ortezę, a obciążanie nogi i zakres zgięcia są ściśle ograniczone przez pierwsze tygodnie, znacznie dłużej niż w leczeniu zachowawczym. Cały proces powrotu do sprawności odbywa się według ustalonego protokołu fizjoterapeutycznego, w którym każdy etap – od kontroli bólu i obrzęku po odbudowę siły i stabilności – jest dokładnie monitorowany.
Rehabilitacja i powrót do aktywności
W przypadku leczenia zachowawczego MCL, rehabilitacja przebiega etapowo:
- 0–2 tyg.: orteza, redukcja obrzęku, pełny wyprost, ćwiczenia izometryczne.
- 2–6 tyg.: stopniowe zwiększanie obciążenia, ćwiczenia w zamkniętych łańcuchach, równowaga.
- 6–12 tyg.: powrót do biegu po zaliczeniu kryteriów funkcjonalnych, następnie zmiany kierunku i sport specyficzny.
W przypadku leczenia zachowawczego LCL, czas trwania jest podobny:
- 0–2 tyg.: orteza z ochroną przed szpotawością, częściowe odciążanie.
- 2–6 tyg.: poprawa zakresu ruchu i siły, ćwiczenia bez prowokowania szpotawości.
- 6–12 tyg.: powrót do truchtu i sportu – ostrożniej niż w przypadku MCL.
Rekowalestencja po operacjach (MLC lub LCL/PLC) przebiega dłużej i dzieli się na:
okres 4–6 tygodni odciążania, często z ograniczeniem zgięcia do 90°.
stopniową odbudowa siły, propriocepcji i stabilizacji.
Powrót do sportu:
MCL po rekonstrukcji – ok. 4–6 miesięcy,
LCL/PLC po rekonstrukcji – 6–9+ miesięcy (w zależności od testów funkcjonalnych).
Kiedy można wrócić do codziennych aktywności?
- Odstawienie kul – Przy lekkich urazach MCL to zwykle do tygodnia, przy średnich 1–3 tygodnie, a przy cięższych lub po operacji 3–6 tygodni; w LCL okres ten jest podobny, ale często sięga 4–6 tygodni.
- Prowadzenie samochodu – zwykle po 2–4 tygodniach dla prawego kolana i już po 1–2 tygodniach dla lewego przy automacie, pod warunkiem stabilnego chodu i bezpiecznej reakcji hamowania.
- Powrót do sportu – Bieg jest możliwy po 4–10 tygodniach w zależności od rodzaju urazu, a pełny powrót do sportów wymaga od 3 do nawet 9 miesięcy, zawsze po spełnieniu kryteriów funkcjonalnych i testów siłowych.
Czego unikać i czy orteza jest konieczna?
W większości przypadków orteza jest potrzebna – przy urazach MCL zazwyczaj nosi się ją przez 4–6 tygodni, natomiast w LCL lub urazach kącika tylno-bocznego (PLC) zwykle wymaga się dłuższego stosowania, z większą ochroną przed szpotawością. Zakres ruchu i czas używania ortezy zawsze dobiera się indywidualnie.
Na początku rehabilitacji należy unikać ruchów przeciążających uszkodzoną stronę: po MCL są to pozycje koślawiące, jak siad „na literę X” czy głębokie przysiady z rotacją, a po LCL i PLC – pozycje szpotawiące, siadanie „po turecku”, zakładanie nogi na nogę czy agresywne skręty na zewnątrz.
Ważne różnice MCL vs LCL
- Uszkodzenia więzadła MCL (po wewnętrznej stronie kolana) zwykle dobrze goją się bez operacji i pozwalają na szybszy powrót do sprawności. W przypadku więzadła LCL (po zewnętrznej stronie) częściej konieczna jest operacja, zwłaszcza przy cięższych urazach.
- Urazy LCL często łączą się z uszkodzeniem innych struktur, np. nerwu strzałkowego czy więzadeł po stronie tylno-bocznej kolana. W przypadku MCL częściej współwystępują uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego (ACL) lub łąkotki przyśrodkowej.
- Powrót do sportu po MCL zazwyczaj następuje szybciej, natomiast przy rekonstrukcjach LCL/PLC rehabilitacja trwa znacznie dłużej.
Jak fizjoterapeuta może Ci pómoc?
W Fizjokraków dbamy o to, by przywrócić stabilność kolana, zmniejszyć ból i przygotować Cię do pełnego powrotu do aktywności. Dlatego oferujemy kompleksową opiekę dopasowaną do Twojej sytuacji:
Oto, jak możemy Ci pomóc:
–
czyli nowoczesne podejście do treningu funkcjonalnego, który wspiera regenerację i zapobiega nawrotom.
Podsumowanie
Uszkodzenia MCL i LCL to częsty problem wśród osób aktywnych, szczególnie w sportach kontaktowych i dyscyplinach z nagłymi zmianami kierunku. MCL w większości przypadków dobrze reaguje na leczenie zachowawcze, natomiast LCL częściej wymaga interwencji chirurgicznej.
Kluczem do sukcesu jest właściwa diagnostyka, odpowiednie leczenie i kompleksowa rehabilitacja prowadzona krok po kroku. Fizjoterapia pozwala odzyskać stabilność, siłę i pewność ruchu, minimalizując ryzyko nawrotu urazu.
Więcej Artykułów
Dowiedz Się Więcej o Sobie







