/

MCL i LCL

Uszkodzenia więzadeł pobocznych kolana (MCL i LCL) – co warto wiedzieć?

Autor:

fizjoterapeuta, właściciel FIZJOKRAKÓW

|

17 Czerwca, 2025

Czym są uszkodzenia MCL I LCL?

Więzadła poboczne odgrywają kluczową rolę w stabilności kolana. MCL (więzadło poboczne przyśrodkowe) stabilizuje kolano od strony wewnętrznej (chroni przed koślawością). LCL (więzadło poboczne boczne) stabilizuje od strony zewnętrznej (chroni przed szpotawością) i współpracuje ze strukturami kącika tylno-bocznego (PLC). Urazy zwykle powstają przy skręcie kolana lub siłach „odginających” kolano do środka (MCL) lub na zewnątrz (LCL).

Objawy i diagnostyka

Do najczęstszych objawów zaliczamy:

  • Ból po wewnętrznej stronie kolana i tkliwość na przebiegu więzadła najczęściej sugerują uszkodzenie MCL.
  • Ból po stronie bocznej, uczucie „łamania się” kolana na zewnątrz czy drętwienie stopy mogą wskazywać na uraz LCL lub PLC.

W ocenie wykorzystuje się badanie kliniczne (testy koślawo- i szpotawiące), USG (zwłaszcza dla MCL), a także MRI, które potwierdza stopień uszkodzenia. RTG służy głównie do wykluczenia złamań.

 

Stopnie uszkodzenia:

  1. Naciągnięcie (I) – ból, brak wyraźnej niestabilności.

  2. Częściowe przerwanie (II) – ból i niewielka niestabilność.

  3. Całkowite przerwanie (III) – wyraźna niestabilność; w LCL często współurazy (PLC, ACL, PCL).

Leczenie zachowawcze i operacyjne

MCL – w większości przypadków goi się dobrze przy leczeniu zachowawczym. Stosuje się ortezę zawiasową, czasowe odciążenie, fizjoterapię. Operacja jest konieczna rzadko – np. przy awulsji kostnej, uwięźnięciu więzadła czy w złożonych urazach wielowięzadłowych.

LCL – niewielkie urazy (I–II) można prowadzić zachowawczo, ale w stopniu III oraz przy uszkodzeniu PLC zwykle konieczna jest rekonstrukcja chirurgiczna, ponieważ samoistny powrót stabilności jest mało prawdopodobny.

Po operacjach (zwłaszcza LCL/PLC) okres ochrony, odciążania i powrotu do aktywności jest wyraźnie dłuższy niż w leczeniu MCL.

Jak wygląda leczenie nieoperacyjne?

Stosowana jest orteza zawiasowa chroniąca przed koślawością (MCL) lub szpotawością (LCL) na 4–6 tyg. Konieczny jest również chód z kulami, który służy od odciążania do obciążania wg bólu i zaleceń. Od samego początku kładzie się nacisk na utrzymanie pełnego wyprostu kolana, kontrolę obrzęku oraz wczesną aktywację mięśnia czworogłowego, aby zapobiec jego osłabieniu. W miarę postępów wprowadzane są ćwiczenia w zamkniętych łańcuchach kinematycznych, poprawiające stabilizację stawu, a także trening równowagi i wzmocnienie mięśni biodra oraz tułowia. Ważnym elementem terapii jest również unikanie pozycji i czynności, które mogłyby ponownie nadmiernie obciążać uszkodzoną stronę – w przypadku MCL należy chronić kolano przed ruchem w koślawość, a przy LCL unikać szpotawości i nadmiernych skrętów.

A jeśli operacja jest potrzebna?

Operacja uszkodzeń więzadeł pobocznych kolana jest wskazana stosunkowo rzadko, zwłaszcza w przypadku MCL. Najczęściej dotyczy sytuacji, gdy doszło do awulsji kostnej lub niestabilność stawu utrzymuje się mimo pełnego procesu rehabilitacji. W takich przypadkach wykonuje się zszycie lub rekonstrukcję więzadła. Zupełnie inaczej wygląda to przy urazach LCL, szczególnie gdy współistnieją uszkodzenia struktur tylno-bocznego kącika kolana (PLC). Wówczas zwykle konieczna jest rekonstrukcja z użyciem przeszczepów, które odtwarzają uszkodzone więzadła, a zabieg przeprowadza się techniką łączoną – artroskopowo-otwartą. Po operacji pacjent otrzymuje ortezę, a obciążanie nogi i zakres zgięcia są ściśle ograniczone przez pierwsze tygodnie, znacznie dłużej niż w leczeniu zachowawczym. Cały proces powrotu do sprawności odbywa się według ustalonego protokołu fizjoterapeutycznego, w którym każdy etap – od kontroli bólu i obrzęku po odbudowę siły i stabilności – jest dokładnie monitorowany.

Rehabilitacja i powrót do aktywności

W przypadku leczenia zachowawczego MCL, rehabilitacja przebiega etapowo:

  • 0–2 tyg.: orteza, redukcja obrzęku, pełny wyprost, ćwiczenia izometryczne.
  • 2–6 tyg.: stopniowe zwiększanie obciążenia, ćwiczenia w zamkniętych łańcuchach, równowaga.
  • 6–12 tyg.: powrót do biegu po zaliczeniu kryteriów funkcjonalnych, następnie zmiany kierunku i sport specyficzny.

W przypadku leczenia zachowawczego LCL, czas trwania jest podobny:

  • 0–2 tyg.: orteza z ochroną przed szpotawością, częściowe odciążanie.
  • 2–6 tyg.: poprawa zakresu ruchu i siły, ćwiczenia bez prowokowania szpotawości.
  • 6–12 tyg.: powrót do truchtu i sportu – ostrożniej niż w przypadku MCL.

Rekowalestencja po operacjach (MLC lub LCL/PLC) przebiega dłużej i dzieli się na:

  • okres 4–6 tygodni odciążania, często z ograniczeniem zgięcia do 90°.

  • stopniową odbudowa siły, propriocepcji i stabilizacji.

  • Powrót do sportu:

    • MCL po rekonstrukcji – ok. 4–6 miesięcy,

    • LCL/PLC po rekonstrukcji – 6–9+ miesięcy (w zależności od testów funkcjonalnych).

Kiedy można wrócić do codziennych aktywności?

Czego unikać i czy orteza jest konieczna?

W większości przypadków orteza jest potrzebna – przy urazach MCL zazwyczaj nosi się ją przez 4–6 tygodni, natomiast w LCL lub urazach kącika tylno-bocznego (PLC) zwykle wymaga się dłuższego stosowania, z większą ochroną przed szpotawością. Zakres ruchu i czas używania ortezy zawsze dobiera się indywidualnie.
Na początku rehabilitacji należy unikać ruchów przeciążających uszkodzoną stronę: po MCL są to pozycje koślawiące, jak siad „na literę X” czy głębokie przysiady z rotacją, a po LCL i PLC – pozycje szpotawiące, siadanie „po turecku”, zakładanie nogi na nogę czy agresywne skręty na zewnątrz.

Ważne różnice MCL vs LCL

  1. Uszkodzenia więzadła MCL (po wewnętrznej stronie kolana) zwykle dobrze goją się bez operacji i pozwalają na szybszy powrót do sprawności. W przypadku więzadła LCL (po zewnętrznej stronie) częściej konieczna jest operacja, zwłaszcza przy cięższych urazach.
  2. Urazy LCL często łączą się z uszkodzeniem innych struktur, np. nerwu strzałkowego czy więzadeł po stronie tylno-bocznej kolana. W przypadku MCL częściej współwystępują uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego (ACL) lub łąkotki przyśrodkowej.
  3. Powrót do sportu po MCL zazwyczaj następuje szybciej, natomiast przy rekonstrukcjach LCL/PLC rehabilitacja trwa znacznie dłużej.

Jak fizjoterapeuta może Ci pómoc?

W Fizjokraków dbamy o to, by przywrócić stabilność kolana, zmniejszyć ból i przygotować Cię do pełnego powrotu do aktywności. Dlatego oferujemy kompleksową opiekę dopasowaną do Twojej sytuacji:

Oto, jak możemy Ci pomóc:

techniki manualne poprawiające stabilność i kontrolę kolana.

szybka ocena tkanek kolana i monitorowanie procesu leczenia.

progresywne programy wzmacniania i powrotu do sportu

czyli nowoczesne podejście do treningu funkcjonalnego, który wspiera regenerację i zapobiega nawrotom.

Podsumowanie

Uszkodzenia MCL i LCL to częsty problem wśród osób aktywnych, szczególnie w sportach kontaktowych i dyscyplinach z nagłymi zmianami kierunku. MCL w większości przypadków dobrze reaguje na leczenie zachowawcze, natomiast LCL częściej wymaga interwencji chirurgicznej.
Kluczem do sukcesu jest właściwa diagnostyka, odpowiednie leczenie i kompleksowa rehabilitacja prowadzona krok po kroku. Fizjoterapia pozwala odzyskać stabilność, siłę i pewność ruchu, minimalizując ryzyko nawrotu urazu.

Więcej Artykułów

Dowiedz Się Więcej o Sobie